viernes, 30 de agosto de 2013

Ritmica Evolution PART 2 - "Primeros cambios"

Tras acabar mi primera temporada como gimnasta, saber algunos nombres de elementos que componen el deporte, habiendo superado eso de “la rítmica es baile que hacen chicas muy flexibles con diferentes cosas: una pelota, unos “palos” (mazas), un “hula hop” (aro) y una cinta” y tirándome todo el verano practicando en cualquier lugar todo lo que había aprendido durante esa temporada, tocó la vuelta al cole y con ella, la vuelta a la rítmica, sin pensármelo dos veces!



Al llegar al club, una nueva entrenadora estaba esperándonos, nadie la conocía, nadie se atrevía a decir mucha cosa.
Poquito a poco nos fuimos soltando, al principio se nos hacía MUY raro llamarle “Pat”, porque se llama Patrícia y no le gustaba ni Patri ni el nombre entero. Las “peques” le decíamos “señu”, o “eh…tu…” pero poco a poco nos fuimos amoldando y acomodando.

Esta temporada tocaba competir en Conjunto, ya que la nueva entrenadora decía que era tontería practicar dos modalidades a la vez, que mejor practicar un conjunto en condiciones en vez de 5 chicas practicando un ejercicio, y así trabajaríamos el compañerismo.

Pues la nueva entrenadora traía otro estilo de montar diferente, otros estilos de maillots, músicas, entrenamientos… Pero a todas nos parecía correctísimo y nos lo pasábamos PIPA haciendo lo que más nos gustaba que era la gimnasia.

Nos presentamos, de nuevo, a los campeonatos comarcales y nos clasificamos directamente para los territoriales, ya que no teníamos competéncia. En el territorial nos encontramos con otros dos conjuntos más, pero igualmente subimos en lo más alto del podio.

Muy contentas nosotras, ya que habíamos entablado amistad entre nosotras, nos lo pasábamos bomba, (sobre todo ganando) aprendimos nuevos estilos de la rítmica, nos gustaba muchísimo el cambio y nuestras madres estaban de acuerdo con nosotras.

Una temporada más, pasando volando, entre campeonatos y exhibiciones, entre 5 niñas que jugaban a ser gimnastas.



Ese verano, me compraron un ordenador (en realidad, compraron un ordenador nuevo y lo pusieron en mi habitación, entonces yo ya decía que era mío) y instalaron Internet en casa. Me tiré todo el verano viendo por el Youtube, vídeos de rítmica. Todos, en general. Yo no sabía nombres de gimnastas, no sabía nada, yo me los miraba y las intentaba imitar. Entonces me dí realmente cuenta de lo DIFÍCIL que era este deporte. Al intentarlas imitar, después de dos años que ya llevaba entrenando.

jueves, 29 de agosto de 2013

Ritmica Evolution PART 1 "Inicios"

Hola amigos y amigas CRACKS! :)



Hoy va a ser una entrada diferente, porque me apetece colgar mi trayecto como gimnasta!

Eso sí, como he estado varios años y es bastante complicado explicarlo todo en 1 entrada, porque sería un poco ABURRIMIENTO Y TOSTÓN, lo iré haciendo día a día un trocito!

Empecé con 9 años, en 2004, el mismo año de las Olimpiadas de Atenas. Recuerdo que al acabar de come, no me quedaba más remedio que quedarme en casa mirando la tele, esperando hacer la digestión e irme a bañar a la piscina. 

Pues por casualidad hacían las competiciones de gimnasia rítmica y me quedé empanada mirando, me gustó mucho, veía imposible lo que hacían esas chicas, y por otra parte súperespectacular y como parecía que bailaban y a mí me gustaba mucho bailar, a parte de los maillots y lo "guapas" que iban todas las participantes para "hacer deporte" pues, me gustó ese deporte y le dije a mi madre que es el que quería hacer.

Vaya rodillas, vaya POCA flexiblidad... pero ¡CON MUCHAS GANAS!

Otro día, del mismo año, de la misma semana y no quiero decir el día siguiente de ése, ya que no lo recuerdo, en casa de mis abuelos, en la tele seguían saliendo esas "chicas que iban tan guapas para hacer deporte y hacían bailes superespectaculares y imposibles" y al ver que me empanaba en la tele, mi abuelo me dijo: "YO TE VEO HACIENDO ESO" y pensé, ¿Y por qué no?

Ese mismo setiembre, mi madre me apuntó en el Reus Ploms a hacer gimnasia rítmica. La entrenadora era majísima, Sonia Mulero, y le dijo a mi madre que podía probar una semana la actividad, y si no me gustaba, pues no me cobrarían nada.

Recuerdo que veía a "mis compañeras" y alucinaba. Yo quería ser como ellas, quería ir a competiciones, quería ser como esas que había visto en la tele y no sabía ni qué eran unas Olimpiadas. 



Pues me esforcé mucho gracias a mi entrenadora que me motivaba muchísimo y, raramente, fuí a competir ese mismo año en los Campeonatos Comarcales (porque antes existían campeonatos Escolares y todas acostumbraban a empezar por ahí, era como el nivel 1 y los comarcales nivel 2) y gracias a mis ganas y mi esfuerzo, de 6 gimnastas quedé 2a.

Muy feliz, pasé a los campeonatos Territoriales, aquí ya era más complicado, eran 23 gimnastas. Pues acabé en 6a posición.



Cómo no, al principio, no te enteras mucho, vas allí a pasartelo bien, tienes nuevas amigas que no son las del cole,  y te dan copas, medallas... y eso es lo que te gusta, más adelante es cuando te enteras de que tú mismo te vas poniendo objetivos más altos y la presión aumenta. Pero eso se verá más adelante.




HASTA PRONTO, CRACKS, PARA LA PARTE 2!

lunes, 26 de agosto de 2013

MUSSARA

Hola amigos, CRACKS! :) (Que sí, que cada día os lo repito porque lo sois, hombre ya!)

Este pasado fin de semana tocó hacer una pequeña excursión por la Mussara y sus rincones.
A veces nos vamos al quinto pino a "descubrir mundo" cuando todavía no hemos visitado profundamente los rincones de aquí, y cuando nos dignamos a hacerlo, nos damos cuenta de todo lo maravilloso que tenemos aquí!

Fotografías del Grupo antes de empezar la rutilla.

A las 9 de la mañana quedamos con Miquel, (T'has guanyat el color blau, el Plomista! jajaja ja que Mikel té el vermell de Borgetti. QUE GRAN QUE ETS, SI NO FUERA POR TÍ, ESTAS COSAS NO SE HARÍAN!!!! GRÀCIES!!) Sílvia, Luis y Pedro. Y obviamente el 4x4 de Mikel, y yo; En el Refugi de La Mussara.

Primeramente fuimos a Els Mutllats, una Urbanización Fantasma de por ahí. Seguidamente, dimos marcha atrás y fuimos als Avencs de la Febró. Un lugar MARAVILLOSO! INCREÍBLE! Al principio me daba un poquito de miedo bajar por ahí, me daba respeto jajaja pero al final lo conseguí! jajajaja :P

Los corredores, en Els Mutllats (Falta Luís, que hacía la foto)

Después de una larga sesión de fotos que pedía el paisaje, dimos otra vez media vuelta y nos dirijimos al punto de salida, de nuevo al Refugi de la Mussara. 


DATOS TÉCNICOS: (Del gran Garmin del gran Miquel)

Distancia: 11.830m
Denivel +: 442m
Desnivel -: 368m
Tiempo:  1h 19' 30'

(Arriba): Los corredores en Els Avencs de la Febró.
(Abajo): Con mi PADRE deportivo, Miquel! Que gran ets.

Una buena salida con buena compañía, FAMÍLIA, SE PUEDE DECIR! 

Mikel y yo en els avencs... en este mundo
no somos más que polvo y un pequeño
granito de arena al lado de la Naturaleza...
Gracias a Miquel, porque me estuvo esperando en todo el trayecto, ya que yo iba la última porque toda esta gente son unos máquinas y yo era la 2a vez que iba de ruta "seria" de montaña, Y YO TENGO MUY MAL PERDER! Me encanta siempre ir delante jajajaja. (que después descubrí que eso no era nada comparado con las cursas de montaña, cosa que aún admiro todavía más a todos los trailrunners! así que si eres uno de ellos, date por aludido.)

De nuevo, repetir, GRAN MAÑANA, GRAN COMPAÑÍA, GRANDES PAISAJES, Y A SEGUIR!
Porque aunque yo me esté quejando todo el rato de "JOLIN VAYA SUBIDA, JOLIN SI LO SÉ ME QUEDO ABAJO..." todos saben que lo digo con la boca bien pequeña. A seguir así y a hacer más salidas como éstas, aunque... 

TENEDLO BIEN CLARITO: ¡NO ME PIENSO ENGANCHAR A LA MONTAÑA!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ES MUY DURA JAJAJAJAJA

Foto de família en els Avencs de la Febró. Espectacular!



Bien, ¡hasta la proxima, grandes compañeros, grandes CRACKS! :)
¡Un fuerte abrazo a todos!

miércoles, 21 de agosto de 2013

BAILARINA

Hola Amigos súperCRACKS! :)

Bien, ahora hacía unos pocos días que no colgaba ninguna entrada en el blog, realmente ¡estoy bastante liada! Actualizo el blog por petición de un gran amigo, Miquel! jeje ya nombrado anteriormente en alguna entrada en este blog.

Este fin de semana pasado tocó actuar como Bailarina en Corbera d'Ebre.

Ahora os dejo aquí unas fotos para que podáis ver más o menos una pequeñita parte de lo que fue la actuación. 

El primer numero era una danza Árabe exótica, de éste no tengo fotografías. Aquí eramos dos bailarinas (mi mejor amiga, Rebeca) y yo. 


Seguidamente, una danza oriental de mucho movimiento de caderas, tampoco tengo fotografías, también Rebeca y yo.

El tercer baile era una pequeña exhibición de contemporáneo mezclado con gimnásia rítmica básica, con la cinta de éste deporte. Un numero muy vistoso, sencillo y que suele gustar mucho al público. Aquí un par de fotos:


Y por último, actué como Gitana, con un mantón y una falda de vuelo, una coreografía también bastante sencilla y muy vistosa, aquí alguna imagen:


¡Y ya no sé qué más explicar! Este fin de semana seguimos trabajando, haciendo bolos des del Jueves.

Espero poder colgar alguna buena crónica dentro de poco!


Un abrazo a todos los seguidores!

RECORDAD: LA CONSTANCIA NO ENTIENDE DE DÍAS DE FIESTA.


PD: NOVEDAD: Actualización del formulario de Comentarios, espero que ahora se pueda comentar sin tener blog!

viernes, 16 de agosto de 2013

NO HAGAN ESTO EN SUS CASAS

Hola amigos CRACKS! :)

Hoy haré un breve resumen de todas las actividades que he ido realizando al largo de esta semana hasta hoy, viernes.

LUNES

Running matutino con el CRACKÍSIMO Mikel Besora. 
Teníamos previsto rodar suave 1h15' por la Boca de la Mina y todos esos caminos que él conoce. Pero hubo un pequeño percance ya bajando de vuelta a Reus en la misma Boca de la Mina, ya que, torpe de mí, me torcí el tobillo y tube que esperar a que me trajeran hielo, porque no podía continuar.
Gracias, Mikel, por cuidarme y por parar el entreno por mí! 
Al final, acabamos haciendo 50' suaves y después hasta llegar a la "meta" de nuevo, caminando.


MARTES

En el trabajo NUEVO! (Bien, que ya llevo 2 semanitas pero no había expuesto nada todavía...) Sí, he empezado a trabajar en una empresa de Tarragona como bailarina!
Así que tocaba ir a trabajar 8 horitas para ensayar bailes y coreografías para los bolos de este fin de semana.
Destroce total, sobre todo del pie.


MIÉRCOLES

Des del primer día hasta el último en el
Club, con mi cala enganchada a la bici,
¡QUE NO QUIERE  SALIR!
Mañana --> Trabajo en el Reus Ploms --> 2 clases de Ritmo. Molestias en el tobillo, todavía.
Tarde --> Trabajo en el Reus Ploms --> en teoría, 2 clases de Ciclo, pero en la 2a no vino ningún alumno así que me pude escaquear.
¡LÁSTIMA! Mi último día de Ciclo en el Club después de 6 mesecitos, y por ahora unas vacaciones indefinidas, pero merecidas. Me da penita, porque es un trabajo que me gusta, me apasiona, me encanta la bici, es la "única" manera de poder disfrutar MUY MUY DIFERENTEMENTE de éste deporte, ya que me encanta, dispongo de mis bicis BTT pero nunca encuentro el momento (o no me dejan encontrarlo) para poder hacer una salida. 
Echaré de menos estas clases, porque para mí también se podían considerar entrenos, pero bueno, es un ¡hasta pronto!. (Espero)

¡Me voy a dormir a mi casa de Salou!




JUEVES

Me despierto pronto por la mañanita, a las 7:30 concretamente. ¿Qué hago a estas horas? Si en ésa casa no se puede hacer nada, si me muevo un poco, despierto a los demás, si me quedo en casa quieta en la cama me aburro, pues... cojo las llaves, la mochila, la cartera, las gafas de sol y ¡A Caminar!

Así estaban mis pies al llegar al Faro de Cambrils.
No queráis imaginaos cómo estaban al volver al
Faro de Salou.
Bien... la ruta fue Faro de Salou - Faro de Cambrils - Faro de Salou. (26km)
Exactamente, pasando por el Camí de Ronda des de la playa Larga del Cap Salou hasta Salou centro, pasando por el paseo, Vilafortuny, el paseo de Cambrils, hasta el puerto. Descanso 3' para mirar las fotos que me había hecho por el camino, y después volver por el mismo camino.

Pero como soy humana, chica, jóven, y llevaba dinero encima, pues en Salou caí en la tentación de ir rondando por todas las calles y tiendas del Pueblo y, aunque fuera más lenta, hice unos poquitos más de km. 

Finalmente, en CHANCLAS y a lo loco (¡NO HAGÁIS ESTO NUNCA, ES MALÍSIMO, PARA LOS PIES Y LA ESPALDA!) después de 5h20' aprox. termino el circuito de 26km.
con los pies MOLIDOS y ROJOS, a carne viva. Pero muy feliz. No sé por qué, necesitaba una caminata de éstas largas para pensar. 





VIERNES

6h de ensayo en el trabajo de Tarragona para el bolo de mañana en Corbera.
Preparar la vestimenta, última limpieza de la coreografía, preparar las músicas...
Y MAÑANA A TOPE! :)



MAÑANA MÁS Y MEJOR!



UN FUERTE ABRAZO A TODOS LOS SEGUIDORES! :)


RECORDAD:

LA CONSTANCIA NO ENTIENDE DE DÍAS DE FIESTA.


domingo, 11 de agosto de 2013

NOCTURNA POBLET - PRADES

Hola a tots, amics cracks!

Ara feia temps que us tenia una mica abandonats, però torno a ser aquí i amb molt bones notícies! :)

El passat dissabte 10 d'agost, es va celebrar la cursa nocturna de Poblet a Prades i, per segon any consecutiu, el nostre CRACKÍSSIM Mikel Besora va participar acabant amb la 3a posició de la general.



El podi, que va ser calcat a l'anterior edició, va completar-se amb Josep Maria Pijuan (Borges Trail) a dalt de tot, seguit de Xavier Sahuquillo (C.A Borges). 


A diferència de l'any passat, on el rècord de cursa l'havia marcat el grandíssim Borgetti Josep Maria Pijuan, parant el cronòmetre en 01:45:00, seguit de, repetidament, Xavier Sahuquillo en 01:47:00 i Mikel Besora, també Borgetti en 01:59:00, aquesta edició ha estat una miqueta més disputada, entrant tots tres amb només segons de diferència, BATENT RÈCORDS I TRENCANT ESQUEMES, amb uns temps de 01:37:00 i uns segons respectivament.

Podi general de la cursa.


Enhorabona a tots tres, i a continuar així!


Us deixo l'enllaç del blog de Mikel actualitzat, per a qui l'interessi com es va sentir ell durant la cursa: http://mikelbesora.blogspot.com.es/



UNA FORTÍSSIMA ABRAÇADA A TOTS ELS SUPERMEGAHIPERCRACKS
QUE SEGUEIXEN EL MEU BLOG!